Programa:

E. Ysaÿe: Sonata No. 4, adicada a Fritz Kreisler

Kreisler: Recitativo & Scherzo – Caprice

Brahms: sonata nº 1 op.78

Schumann: quinteto con piano op. 44

Interpretes:

Solista: Nancy Zhou (Violín)

Ensemble Vigo 430: Mario Peris (Violín), Anuschka Pedano (Viola), Alessandra Gallo (Violonchelo) e Alba Raña (piano)

Comentarios:

O programa que hoxe se presenta propón unha viaxe que vai do recollido ao expansivo, do espazo interior da alma do intérprete ao universo compartido da música de cámara. Esa traxectoria percorre diferentes tempadas do Romanticismo e da súa herdanza no século XX, onde a expresividade individual se converte en linguaxe colectiva.

Eugène Ysaÿe (1858–1931): Sonata nº 4 para violín só, dedicada a Fritz Kreisler

A cuarta das «Seis sonatas para violín só» de Ysaÿe naceu en 1923 como homenaxe a Fritz Kreisler, amigo persoal e compañeiro de escena do violinista belga. Ysaÿe, considerado o «rei do violín», concibiu estas obras como retratos musicais dos grandes intérpretes da súa época.  

Nesta sonata, evocadora e chea de elegancia formal, latexa a lembranza de Bach, mais filtrada pola sensibilidade moderna do autor: frases libres, harmonías con matices impresionistas e un lirismo íntimo que combina a claridade contrapuntística co virtuosismo apaixonado. É unha música que parece falar do propio acto de interpretar, da soidade do artista diante do seu instrumento.

Fritz Kreisler (1875–1962): «Recitativo e Scherzo-Caprice», op. 6  

Se Ysaÿe rendeu homenaxe a Kreisler, aquí o austríaco ofrece unha resposta de igual refinamento. O *«Recitativo e Scherzo-Caprice», composto en 1911, mestura liberdade expresiva e brío técnico cun encanto característico da súa escritura. O Recitativo é unha sorte de monólogo interior, cheo de xiros líricos e pausas dramáticas, mentres o Scherzo libérase nun xogo de lixeireza e ironía.  

Kreisler, violinista moi querido polo público, soubo converter a virtuosidade nun medio de comunicación próximo e emotivo. A súa peza dialoga sutilmente coa de Ysaÿe, completando un díptico que exemplifica a amizade e o espírito cabaleiresco entre intérpretes.

Johannes Brahms (1833–1897): Sonata nº 1 en sol maior, op. 78, para violín e piano 

Coñecida como a Sonata da choiva polos motivos melódicos tomados das «Cancións da choiva», esta obra (1878–79) marca un momento de madurez na linguaxe camerística de Brahms. A relación entre violín e piano é de diálogo perfecto: ningunha voz domina, ambas respiran e pensan xuntas.  

A serenidade poética do primeiro movemento, o ton meditativo do Adagio e a doce melancolía do final constrúen un discurso de profunda humanidade. Hai aquí unha fusión entre canto e estrutura, entre sentimento contido e arquitectura sonora, que identifica a esencia do Romanticismo brahmsiano.

Robert Schumann (1810–1856): Quinteto con piano en mi bemol maior, op. 44 

O Quinteto con piano é unha das obras fundamentais da música de cámara de todos os tempos. Composto en 1842 —o chamado «ano da música de cámara» de Schumann—, foi a primeira vez que o piano se incorporou a unha formación de cordas cunha forza case sinfónica.  

O Allegro brillante inicial abre cunha enerxía desbordante; o «In modo d'una marcia» mergúllanos nunha elegía de beleza sombriza, mentres o Scherzo e o Finale rebosan vitalidade e impulso rítmico. A coexistencia de contraste e equilibrio, de paixón e mesura, resume o carácter contraditorio e inspirador de Schumann, que buscaba na música unha ponte entre o íntimo e o ideal, entre o humano e o infinito.