Ciclo Voices 2020 - Quique González
outras-musicas

Ciclo Voices 2020 - Quique González

Pazo da Cultura de Pontevedra Pontevedra

Mercar nesta sesión Ver outras sesións
desde* 19,00 €

* Prezo mínimo sen comisión

Sesións

Sábado, 25 Xaneiro 21.00
Dispoñibles
Numeradas

Organiza

Gestión Cultural Art Music Agency SL

Merca entradas Ciclo Voices 2020 - Quique González Pontevedra .

Apertura de Portas 20:30 hs.

As butacas de mobilidade reducida están destinadas só para as persoas que acceden con cadeira de rodas. Os acompañantes deben comprar butaca aparte, pero non se reservan as de proximidade.

QUIQUE GONZÁLEZ

Cómplices da poesía, a música e a vida

‘As palabras vividas’ é unha obra inusual, na que Quique González enfróntase quizais a un dos maiores retos da súa carreira, o de asumir como propia a voz do seu amigo Luís García Montero quen, á súa vez, cede o seu corazón poético para que palpite no peito do músico. De todas as dificultades que entraña un proxecto artístico de leste calibre, máis mesmo que a complicación extraordinaria de concibir melodías á medida de versos xa creados e inamovibles, quizais a maior sexa conseguir que o resultado final, a canción que aúna a música e a palabra, conserve a credibilidade do que expresa. E ese reto, tan arriscado, queda superado. Estamos #ante o primeiro disco de Quique González no que o músico non é o autor dos textos e, con todo, podería selo, de tan naturais que soan na súa interpretación dos mesmos.

Luís García Montero dota a cada unha destas cancións dunha alma propia e á vez común ao resto. Con predominio da primeira persoa, en todas sobrevoan un aire de melancolía e a emoción polo vivido, que se expande sen limitacións na persoal voz de Quique González.

Só García Montero coñece o prezo de escribir, por exemplo, ‘Canción con orquestra’, en tempo e en dor; e unicamente González sabe a cantidade de horas de traballo dedicadas a converter ese texto magnífico na gran peza musical que finalmente é. Un dos momentos cume deste disco, como tamén o é ‘Todo se acaba’, seis minutos de canción que, con todo, fanse curtos. ‘A nave dos tolos’, que abre o álbum, e, sobre todo, ‘O pasaxeiro’ e a súa luminosidade do Sur, que nos remite a ‘Salitre’, son os dous medios tempos máis próximos aos parámetros musicais que adoita manexar o músico e nos que máis reconocible preséntase. En ‘O meu aínda’, ‘Que máis podo pedirche’ ou ‘A canción do pistoleiro morto’ faio practicamente ao espido. ‘Benvida’, con ese aire a Joe Henry, dá conta da complicidade entre o músico e o poeta, xa que este envioulle a canción ao día seguinte de saber que Quique esperaba á súa filla Nora.

Esta homenaxe á palabra e á música que en esencia é ‘As palabras vividas’ complétase con ‘As novas palabras’, as estrofas máis autobiográficas de García Montero e das que nace o título do álbum, e ese emocionante ‘Seis cordas’, pouco máis dun minuto a guitarra e voz que sintetiza o amor que a clase de músicos como Quique González senten polo seu oficio.

O resultado é un disco radicalmente distinto a todo o que o músico fixo con anterioridade e que, por tanto, conleva unha parte nada desdeñable de risco. Con todo, o risco é un vello coñecido do compositor madrileño, cuxa traxectoria se sustentou nunha innegociable independencia persoal e artística. Novamente, Quique sáltase o guión do que puidese parecer previsible para deixarse levar polo seu instinto. Talvez non todos o entendan pero esa inquietude, que en Quique González é un selo, ese afán por investigar novos camiños, é un dos máximos valores dun artista. Irrenunciable, ademais, para un detective.

Chema Doménech. Xornalista

Mercar entradas Ciclo Voices 2020 - Quique González Pontevedra .

Ciclo Voices 2020 - Quique González Ciclo Voices 2020 - Quique González

Apertura de Portas 20:30 hs.

As butacas de mobilidade reducida están destinadas só para as persoas que acceden con cadeira de rodas. Os acompañantes deben comprar butaca aparte, pero non se reservan as de proximidade.

QUIQUE GONZÁLEZ

Cómplices da poesía, a música e a vida

‘As palabras vividas’ é unha obra inusual, na que Quique González enfróntase quizais a un dos maiores retos da súa carreira, o de asumir como propia a voz do seu amigo Luís García Montero quen, á súa vez, cede o seu corazón poético para que palpite no peito do músico. De todas as dificultades que entraña un proxecto artístico de leste calibre, máis mesmo que a complicación extraordinaria de concibir melodías á medida de versos xa creados e inamovibles, quizais a maior sexa conseguir que o resultado final, a canción que aúna a música e a palabra, conserve a credibilidade do que expresa. E ese reto, tan arriscado, queda superado. Estamos #ante o primeiro disco de Quique González no que o músico non é o autor dos textos e, con todo, podería selo, de tan naturais que soan na súa interpretación dos mesmos.

Luís García Montero dota a cada unha destas cancións dunha alma propia e á vez común ao resto. Con predominio da primeira persoa, en todas sobrevoan un aire de melancolía e a emoción polo vivido, que se expande sen limitacións na persoal voz de Quique González.

Só García Montero coñece o prezo de escribir, por exemplo, ‘Canción con orquestra’, en tempo e en dor; e unicamente González sabe a cantidade de horas de traballo dedicadas a converter ese texto magnífico na gran peza musical que finalmente é. Un dos momentos cume deste disco, como tamén o é ‘Todo se acaba’, seis minutos de canción que, con todo, fanse curtos. ‘A nave dos tolos’, que abre o álbum, e, sobre todo, ‘O pasaxeiro’ e a súa luminosidade do Sur, que nos remite a ‘Salitre’, son os dous medios tempos máis próximos aos parámetros musicais que adoita manexar o músico e nos que máis reconocible preséntase. En ‘O meu aínda’, ‘Que máis podo pedirche’ ou ‘A canción do pistoleiro morto’ faio practicamente ao espido. ‘Benvida’, con ese aire a Joe Henry, dá conta da complicidade entre o músico e o poeta, xa que este envioulle a canción ao día seguinte de saber que Quique esperaba á súa filla Nora.

Esta homenaxe á palabra e á música que en esencia é ‘As palabras vividas’ complétase con ‘As novas palabras’, as estrofas máis autobiográficas de García Montero e das que nace o título do álbum, e ese emocionante ‘Seis cordas’, pouco máis dun minuto a guitarra e voz que sintetiza o amor que a clase de músicos como Quique González senten polo seu oficio.

O resultado é un disco radicalmente distinto a todo o que o músico fixo con anterioridade e que, por tanto, conleva unha parte nada desdeñable de risco. Con todo, o risco é un vello coñecido do compositor madrileño, cuxa traxectoria se sustentou nunha innegociable independencia persoal e artística. Novamente, Quique sáltase o guión do que puidese parecer previsible para deixarse levar polo seu instinto. Talvez non todos o entendan pero esa inquietude, que en Quique González é un selo, ese afán por investigar novos camiños, é un dos máximos valores dun artista. Irrenunciable, ademais, para un detective.

Chema Doménech. Xornalista

19 2020-01-25T21:00 2020-01-25T21:00 Pazo da Cultura de Pontevedra Rúa Alexandre Boveda, s/n Pontevedra 36005 986 833 061